Ik heb blok D en C van de afstudeerfilms van de filmacademie gezien. Een vriend die daar studeert raadde mij Zo is dat van Elizabeth Rocha Salgado aan: ‘Die vind jij echt heel cool!’ Nu is dat meestal geen goed teken, want mensen denken vaak dat ik, omdat ik filosofie heb gestudeerd, plezier beleef aan wazige films waar moeilijk kijkende hoofdpersonen existentiële vragen aan de orde stellen. Ik had echter meer vertrouwen moeten hebben in de goede smaak van deze vriend: Zo is dat is een geweldige documentaire.

Op het eerste gezicht lijkt Zo is dat het verhaal van een eenzame boer op het Groningse platteland, maar er zit meer achter. De regisseuse maakt op een originele wijze en met veel oog voor het dierlijk leven rondom de kleine boerderij duidelijk wat er mis is met de bio-industrie. De boodschap dat we goed met dieren en de natuur om moet te gaan, is inmiddels zo versleten dat je je schouders al ophaalt nog voor iemand goed en wel is uitgepraat. De film Zo is dat brengt deze boodschap op een andere manier, zonder het te zeggen, maar door het te laten zien. De eenzame boer heeft dan wel geen vrouw, maar de intieme en respectvolle manier waarop hij met zijn koeien en honden omgaat, is iets waar je in de film jaloers op wordt.

Een andere film die ik ook erg de moeite waard vond, was Liefde, Dood en luchtgitaar. Een liefdesverhaal dat zich bijna volledig afspeelt op een smerig toilet van het studentenkorps. Origineel verhaal, prachtig gespeeld en grappig en ontroerend tegelijk.