De wereld produceerde vorig jaar 161 exabytes aan digitale informatie. Het grootste gedeelte daarvan was waarschijnlijk onzin, maar een klein gedeelte ook niet. Sterker nog: misschien zit er tussen alle onzin wel een stukje levensreddende, wereldveranderende informatie. En als we niets doen blijft dat nu voorgoed bevolven en verloren tussen die triljoenen andere nullen en enen.

Tegen deze informatiestortvloed wordt op drie fronten gevochten. Op alle drie de fronten is Google één van de belangrijkste spelers:

1. Informatie zoeken en vinden. Zoals bekend zorgt Google ervoor dat je de voor jou belangrijke informatie kunt vinden. Dit doet Google goed, maar niet goed genoeg. Het baseert zich tot nu toe vooral op de ‘in het verleden behaalde resultaten’ van websites. Als er veel links naar een website zijn en de site vaak wordt bezocht, zal de informatie ook wel goed zijn, is de redenering van Google. De zoekmachine kijkt dus niet naar de inhoud, maar naar de context. Hierdoor kan het gemakkelijk gebeuren dat essentiële informatie over het hoofd wordt gezien. Bovendien is nog geen 0,2 procent van het internet ook daadwerkelijk geïndexeerd. (zie Wikipedia’s artikel over Dark Web)
2. Informatie filteren. Soms weet je niet wat je wilt vinden. Hoe ga je dan zoeken? Door rond te kijken. Op die manier zoeken we boeken in de bibliotheek of een maaltijd in de supermarkt. Om dit mogelijk te maken moet je de informatie filteren: je wilt alleen zien wat relevant is. Google News is een goed voorbeeld van zo’n filtersite. Het laat de meest voorkomende nieuwsberichten op de voorpagina zien en de gebruiker hoeft niet alle berichten te lezen. Ook de krant, die sommigen van ons iedere dag thuisbezorgd krijgen, is een voorbeeld van filteren: de redactie maakt vooraf een keuze uit al het nieuws dat de dag ervoor de wereld in werd geschoten.
3. Informatie opnieuw vormgeven. Wat mij betreft de meest veelbelovende oplossing. Informatie verwerken en samenvatten in een nieuwe, voor de mens beter toegankelijke vorm. Een prachtig voorbeeld daarvan kwam ik gisteren tegen op de site van TED. Daar kraakt Hans Rosling een aantal mythen over de derde wereld. Dit doet hij aan de hand van Google’s nieuwste webapplicatie The Gapminder. De mogelijkheden van deze eenvoudig te bedienen toepassing zijn fantastisch. Gegevens over BNP, internetaansluitingen, emancipatie en talloze andere onderwerpen wordt met (bewegende) grafiekjes inzichtelijk gemaakt voor leken.