In Duitsland heb ik het boek Romantik: Eine Deutsche Affäre van Rüdiger Safranski gekocht. Ik wachtte al een tijdje met enige smart op dit boek en ik kan nu niet wachten er eindelijk eens goed de tijd voor te nemen. In het boek gaat het over de Romantiek als periode, maar ook (en dat vind ik veel interessanter) over de romantiek als denkvorm. Het romantische, noemt Safranski dat. Volgens hem wordt het romantische nog het beste samengevat in het volgende citaat van Novalis:

Indem ich dem Gemeinen einen hohen Sinn, dem Gewöhnlichen eine geheimnissvolles Ansehn, dem Bekannen die Würde des Unbekannten, dem Endlichen einen unendlichen Schein gebe, so romantisiere ich es.*

— Novalis

Op de voorzijde van het boek staat een deel van een schilderij. Te zien is een landschap met een man die midden in de natuur uitrust op een rots. Zijn hoed is afgewaaid en hij kijkt in de richting van een groot zwart vlak, dat achter de rotsen en bomen opdoemt. Het ziet er dreigend en tegelijkertijd fascinerend uit. Precies zoals het romantische.

Hieronder is het schilderij is zijn totaliteit te zien. Achter het zwarte dreigende zwarte vlak blijkt nog een regenboog te staan. Goed, de romantiek kan af en toe een beetje clichematig zijn.

(*) Vertaling “Wanneer ik aan het banale een hogere betekenis, aan het gewone een geheimzinnig aanzien, aan het bekende de waarde van het onbekende, aan het eindige de schijn van oneindigheid geef, dan romantiseer ik het.”