Een onterechte Nobelprijs
by Koen van Gilst. Average Reading Time: less than a minute.
Ik heb net het boek Het Verhaal van Dann, Mara’s dochter, Griot en de sneeuwhond van Doris Lessing gelezen en ik kan niet begrijpen waarom zij de Nobelprijs voor de literatuur heeft gekregen. Het verhaal gaat over Dann die ook al in een eerder boek van Lessing (Mara en Dann) figureerde. Het boek is een dystopie: het klimaat van de aarde is volledig van slag en de mensheid is vervallen in een anarchistische oertoestand met veel oorlog, honger en droogte. Het begin is wel aardig. Dann gaat op reis omdat hij wil weten waarom de Middellandse Zee is drooggevallen en waarom het water nu plotseling weer stijgt. Dann zoekt naar een land dat bekend staat als Eurrup. Deze zoektocht mislukt (Eurrup ligt onder het ijs) en Dann keert terug naar de stad waar hij begon. Wat volgt zijn meer dan honderd pagina’s met onbegrijpelijke huilbuien en woedeaanvallen van de hoofdpersonen. Het verhaal van Lessing wordt steeds warriger en haar taalgebruik is hinderlijk slecht (alsof ze niet genoeg tijd heeft om goede woorden te zoeken). Bovendien wordt niet duidelijk wat ze nu eigenlijk met haar boek wil. Een goed verhaal vertellen doet ze in ieder geval niet.
Beter als je dit soort dingen niet meer op je weblog zet. Want ik geloof dat ze het maar niks vindt wat je hier doet.
In haar reactie schrijft ze onder andere: “How are we, our minds, going to change with the new internet, which has seduced a whole generation into its inanities so that even quite reasonable people will confess that once they are hooked, it is hard to cut free, and they may find a whole day has passed in blogging and blugging etc.”
http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2007/lessing-lecture_en.html
Groet!
Hey Dorus,
Ik hoorde dat ook via de media. Ze heeft daar wel een punt, volgens mij, al weet ik niet zeker of ze wel echt beseft wat het internet precies allemaal inhoudt.
Ik heb net haar toespraak gelezen (die vooral gaat over o zo arme Afrikanen die smachtend zitten te wachten op de volgende pagina’s van Tolstojs Anna Karenina) en daarin zegt ze wel iets moois over de rust die schrijvers eerst moeten vinden voor ze kunnen schrijven. Ze zegt: “Writers are often asked, How do you write? With a processor? an electric typewriter? a quill? longhand? But the essential question is, “Have you found a space, that empty space, which should surround you when you write? Into that space, which is like a form of listening, of attention, will come the words, the words your characters will speak, ideas – inspiration. If this writer cannot find this space, then poems and stories may be stillborn.”
En ik denk dat die rust wel minder te vinden is door het internet.
Ze vergeet er echter wel bij te vermelden dat, juist door het internet, de verspreiding van informatie (ook het geschreven woord) beter is geworden. Een arme Afrikaanse schrijver heeft nu, om zijn verhalen te kunnen publiceren, niet per se connecties in de uitgeverswereld meer nodig om door te breken.