In een of ander tijdschrift — ik weet niet meer welk — bekritiseerde onlangs iemand het verlangen van veel mensen om opnieuw te beginnen. In programma’s als ‘Ik vertrek’, ‘De Verbouwing’ of ‘Extreme Makeover’ zijn mensen op zoek naar een nieuw bestaan, een nieuw huis of een nieuwe kop ‘s ochtends voor de spiegel. Dit verlangen om het leven volledig om te gooien, is volgens deze schrijver typisch iets van onze tijd en volgens hem gebaseerd op een denkfout.

Opnieuw beginnen kan volgens hem helemaal niet en het is een illusie te denken dat je in een nieuw land iemand anders kunt zijn. De problemen waarvoor je wegliep, zullen daar ook weer verschijnen en je vroegere beperkingen zullen in alle hevigheid terugkeren. Als je kijkt naar de vele televisie-series over mensen die halsoverkop een nieuw bestaan in Portugal of Italië beginnen, lijkt deze kritiek terecht. De mensen hebben vaak nauwelijks een idee waar ze aan beginnen en het idyllische plekje dat op vakantie het paradijs op aarde leek, blijkt een hel in de zomer en doodsaai in de winter te zijn.

De man van het artikel pleit daarom voor een vorm van conservatisme bij het maken van toekomstplannen voor onszelf. Gooi niet je hele leven overhoop, want de gevolgen daarvan kun je niet overzien. Wil je iets veranderen in je leven, doe dat dan stukje bij beetje. Zoek niet gelijk een nieuwe baan als je werk je niet bevalt, maar probeer datgene aan te pakken dat je werkdag onplezierig maakt. Vind je het weer in Nederland te koud, te nat en te donker? Bedenk dan dat het hele jaar zon en hitte ook niet alles is. De auteur van dit artikel vindt dus dat je moet proberen je nieuwe leven te baseren op je oude leven. Het nieuwe leven moet naadloos aansluiten op het oude en er mag geen radicale breuk tussen de twee levens zijn.

Aangezien ik binnenkort ook vertrek, voelde ik mij door dit artikel aangesproken. De reden dat ik vertrek heeft echter niets te maken met een verlangen naar een nieuw, beter leven. Ik ben niet ontevreden en bovendien is München zonnig noch warm (zeker in deze tijd van het jaar). Mijn motief om naar München te gaan is min of meer een inversie van wat de man in het artikel beweert: niet het conserveren van wat je hebt, maar het opzoeken van verandering en dynamiek is voor mij belangrijk. Hij meent dat grote veranderingen in een mensenleven inherent slecht zijn. Ik denk dat veranderingen (grote meeslepende veranderingen) juist een essentieel onderdeel zijn van een geslaagd en interessant leven. Alleen als je een paar keer in je leven alles op het spel zet, neem je het leven serieus. Het zijn juist deze breukvlakken in onze levens die maken wie we zijn en die bepalen of onze levens interessant zijn. Weg dus met dat conservatieve denken en lang leve de verandering.