Fuchs rent net onze woonkamer in met een prooi — een veer van een duif — in z’n bek. Met een halve blik op mij gericht, bijt hij erop alsof er nog een gevecht op leven en dood moet worden geleverd. Als hij mij ziet kijken wordt ‘ie onrustig, bang waarschijnlijk dat ik zijn net veroverde buit zal stelen. Hij besluit het zekere voor het onzeker te nemen en dribbelt weer naar buiten om daar de veer aan stukken te scheuren.

Sinds anderhalve week mag Fuchs nu iedere dag een uurtje naar buiten en sindsdien heeft zijn obsessie voor vogels (met name de dikke duiven die hier op de dakgoten zitten) psychopathische vormen aangenomen.

Ik schrijf dit aan de tafel in onze zonnige woonkamer. Heerlijk is het om zoveel ruimte en zonlicht te hebben. Als ik zo de binnenband van mijn (Nederlandse opoe-)fiets heb verwisseld, ga ik maar weer eens op pad met mijn fotocamera. Tot nu toe was daarvoor nog weinig tijd en had ik ook niet echt zin om foto’s te maken. Ik had even een pauze nodig om alle nieuwigheid hier te absorberen. En vooral: om mijn bestaan als zelfstandig vertaler op poten te zetten. Dat is nu enigszins gelukt en dus is er weer tijd voor de echt onbelangrijke zaken van het leven — zoals fotografie, schrijven en misschien later op de dag nog een beetje filosofie.

UPDATE (10 minuten later): ik kan mijn ogen niet geloven, maar het lijkt erop dat Fuchs zijn eerste duif te pakken heeft.

UPDATE (12 minuten later): bij nadere inspectie (ik wilde de duif opruimen voordat de buren de bloederige massa voor hun deur zouden vinden) blijkt dat de duif niet aan een kattenbeet, maar aan zijn eigen stommiteit is overleden. Het bloed op het vensterglas getuigt van een fatale noodlanding, zo’n twee dagen geleden.