Een zorgvuldig verslag van de halve finale tussen Turkije en Duitsland.

120 minuten tot de wedstrijd: drinken halen bij de Bierausschank. De cola voor S. staat ergens in een achteraf hoekje en moet je zelf tappen. Ik twijfel tussen Radler (bier met limonade; nogal zoet, maar het scheelt aanmerkelijk in hoofdpijn de volgende dag) of een Helles (normaal bier). Ik grijp het eerste 1-literglas dat me wordt toegeschoven. Helles. Nou ja, eentje dan.

nog 115 min.: we zitten in de linkerhoek van de Biergarten op houten banken, schuin achter een kastanjeboom.

nog 60 min: de lucht betrekt en het begint te spetteren. Gelukkig kunnen we paraplu’s lenen van onze tafelgenoten. Grote druppels vallen op honderden paraplu’s (iedereen blijkt voorbereid). Het lijkt wel alsof we in een grote tent ergens aan de Oostzee zitten. Ik vind het maar wat gezellig.

nog 30 min: het is weer droog, maar mijn glas is leeg. Zo gaat het altijd als je veel van iets hebt en er zuinig mee wilt zijn.

nog 15 min: de rij bij de Bierausschank is aangezwollen tot formidabele proporties; de mensen staan tot aan de poorten van de Biergarten. Als ik er nu in ga staan, ben ik misschien nog op tijd terug voor de tweede helft.

nog 5 min: ZDF toont doelpunten uit voorgaande wedstrijden. Bij ieder goal gaat de Biergarten uit z’n dak.

Anpfiff: iedereen juicht, ook bij mij aan tafel. Begrijpen doe ik dat niet, want ik heb sterk het vermoeden dat zij, net als ik, door de kastanjeboom, de bal niet kunnen zien. De doelpalen zie ik wel, behalve als de bal erbij in de buurt komt, want dan schakelt de regie over na een andere camera en zie ik delen van de tribunes.

21ste minuut: blijkbaar een doelpunt voor de Turken, want voor het scherm (achter de kastanjeboom) danst iemand gehuld in rode vlag.

22ste minuut: de stemming is bedrukt. Mannen houden hun bier verbeten vast, meisjes hun handen gestrekt voor de mond. Ook bij ons aan tafel.

23ste minuut: de lucht betrekt weer en ik hoop op een wolkbreuk, zodat ik bier kan gaan halen.

25ste minuut: Torrrr! Duitsland schiet 1 – 1 en er wordt gedanst. Uitbundig zelfs, en ik zie mijn kans schoon nog een Maß te halen.

57ste minuut: beeld gaat op grijs een gejuich stijgt op uit de Biergarten. Het blijft lang onduidelijk of het aan de beamer hier, de ZDF in Mainz of de UEFA in Wenen ligt.

65ste minuut: beeld is weer terug, voor het grootste deel van de kijkers tenminste – ik zie nog steeds een kastanjeboom.

78ste minuut: blijkbaar onttrekt zich een waar voetbalspektakel aan mijn zicht, want iedereen staat op en begint te hossen. Vrolijk hos ik een beetje mee. Ik stel vast dat dat met een grote bierpul in je hand nog niet zo eenvoudig is. Ook bij het omarmen van de mensen die ik niet ken, blijft hij op ongewenste momenten steken. Goed, oefening baart kunst, want de Australiër aan het andere einde van de tafel, waar ik al een paar keer vrolijk mee mocht proosten, weet zich ook behoorlijk staande te houden met zijn pul.

86ste minuut: teleurstelling alom. Een tegendoelpunt. Ik krijg een sms-je uit Nederland met een bruikbare analyse: Duitsland is effectiever, maar Turkije heeft meer kansen. Ik leg dit voor aan mijn overbuurman. “Vind je ook niet,” vraag ik hem. “dat ze op het moment weliswaar effectief spelen, maar dat Turkije meer kansen weet te creëren.” De jongen kijkt me glazig aan. “Moet je mij niet vragen,” zegt hij wijzend op de kastanjeboom. “ik kan de wedstrijd vanaf hier niet goed volgen.”

90ste minuut: er wordt op de banken gedanst en weer in de handen geklapt. Men heft gemakkelijk uit het hoofd te leren liederen aan. Het beste vind ik het lied “Fi-na-le / Fi-na-le / Fi-na-le / etc.” Je kunt op ieder gewenst moment invallen en weer opnieuw beginnen als je even geen nieuw lied weet.

30 minuten na de wedstrijd: we gaan naar de Leopoldstraße!!!

45 minuten na de wedstrijd: de Leopoldstraße is lastig te bereiken. Alle U-Bahnen zitten vol met massa’s hossende mensen. Het nummer “Fi-na-le” is ook hier een hit.

60 minuten na de wedstrijd: de Leopoldstraße is volstrekt onbereikbaar, het bier is uitgewerkt en ik wil naar huis.

150 minuten na de wedstrijd: thuis!