Vorig jaar november, nu bijna een jaar geleden, wachtte ik in een chique Italiaanse restaurant ergens in München op S. Het was rond het middaguur en zakenmannen in dure maatpakken aten er eenvoudige pasta’s aan glazen tafels. Het personeel had zich achter de grote bar verschanst en wachtte onrustig tot de laatste eters klaar waren. S. was naar een sollicitatiegesprek en bleef lang weg. De Sueddeutsche Zeitung had ik al uit, mijn boek over de Duitse romantiek interesseerde me niet meer, en ik besloot dat er een beslissing genomen moest worden.

Op een velletje papier dat ik uit mijn notitieblok scheurde, schreef ik in grote blokletters wat ik allemaal had gedaan, of had willen doen in het jaar na mijn afstuderen. Journalist, AIO, filosoof, fotograaf, schrijver, vertaler, docent, leraar. Ik twijfelde. Ja, ook webdesigner en misschien zelfs programmeur, want dat vond ik ergens ook leuk. Ik keek over mijn blaadje en zag het restaurantpersoneel staren. Uit schuldgevoel bestelde ik nog een cappuccino.

Met een pen haalde ik een streep door journalist, door AIO, door docent en door leraar. Dat luchtte op. Die verhuizing die S. en ik van plan waren was nu al een succes. Het lijstje van mogelijkheden was nog steeds te lang, maar zeker de helft was afgevallen. En bovendien bevielen de mogelijkheden die overbleven me ook beter.

Maar ik was nog niet klaar. Voor eens het voor altijd, dacht ik, het is nu of nooit en ik streepte ook webdesigner en programmeur weg. Terugkeren naar een beta-vak was geen vooruitgang. Ik had toch niet voor niets twee jaar lang ongelukkig op de faculteit natuurkunde rondgehangen. Ook fotograaf moest er aan geloven. Fotograaf worden wil iedereen wel op een bepaald moment in z’n leven en bovendien wist ik ook dat er anderen waren, die betere foto’s maakten. Vooral bij portretfoto’s – het koningsdiscipline van de fotografie – drukte ik altijd op het verkeerde moment op de ontspanknop en ik was meestal al blij als het subject zijn ogen open had.

Over bleven filosoof, schrijver en vertaler. De eerste twee waren geen beroepen, dus die kon ik net zo goed laten staan. Ik omcirkelde vertaler en zuchtte. Dat wordt het dan.

Mijn boek, krant en notitieblokje stopte ik weer in mijn tas. Ik betaalde en liep naar buiten. Natte sneeuw viel op mijn herfstjas en mijn zomerschoenen. Als we hier gaan wonen, dacht ik, heb ik wel nieuwe kleren nodig. Ik voelde me op een vreemde manier opgelucht.